Laatste etappe (Venray-Nijmegen) - 20 September

Slotetappe naar Nijmegen.

Vandaag is het dan zover. Vanaf begin januari hebben we toegeleefd om als heroes te worden ontvangen in Nijmegen. We zullen zien wat het vandaag gaat worden.

We staan vandaag weer gewoon om zeven uur op en gaan weer ontbijten, net zoals alle voorgaande dagen probeer ik weer zeven sneeën brood naar binnen te werken. Drie sneetjes mee voor onderweg die ik bij de checkpoints weer kan pakken. Vandaag hebben we geen haast om te vertrekken, dit omdat alle heroes worden verzameld bij checkpoint twee. Vanuit daar gaat iedereen tussen half twee en twee uur richting checkpoint drie. Bij checkpoint drie gaan we “en groupe” door Nijmegen naar Park Brakkenstein. Na het opruimen van tenten en tassen, vertrekken we tien voor half tien vanuit camping De Witte Vennen richting Nijmegen. Esther maakt nog een foto van onze laatste start. Gauw nog een kus en weg zijn we.

Het eerste gedeelte van de tocht is helemaal vlak en voert ons weer door de Maasduinen, net zoals gisteren het laatste gedeelte van de rit. Afwisselend brede paden en singletracks brengen ons uiteindelijk over de verharde weg bij checkpoint één in Duitsland. Bij het checkpoint is het niet meer zo druk de meeste teams zijn al door naar het twee checkpoint. We doen snel een hapje en een drankje en gaan weer verder.

Het gedeelte tussen checkpoint één en twee voert ons door het Reichswald gebied. Het gebied kenmerkt zich door wat klimmen en dalen voornamelijk over wat bredere paden. Het wordt al snel drukker op de paden, je ziet vele deelnemers moeite hebben met de laatste loodjes. Voor sommige wordt een molshoop nog te hoog. Direct wanneer het begint met klimmen moeten er heel veel deelnemers terug schakelen om zo boven te komen. Er zit helemaal geen macht meer in hun benen. Wij passeren daardoor ook diverse teams en rijden af en toe op de smalle paden in colonne naar checkpoint twee.

Daar aangekomen zijn we blij verrast en worden we zeer welkom geheten door de gastvrouw. Ze zet koffie voor de deelnemers en vraagt daar een donatie voor. Zij steunt Duchenne Heroes door het beschikbaar stellen van haar verblijf en wij steunen haar voor een project in Bolivia door het kopen van een kop koffie, zegt ze. Om half twee gaan de eerste teams op weg naar checkpoint drie. Wij wachten nog even en genieten in het gras tussen appelbomen van de zon.

Dick zegt op een gegeven moment: ‘zullen wij ook maar vertrekken. Wie weet hebben we nog pech onderweg en moeten we nog haasten ook.” Prima Dick we gaan. En ja hoor je begrijpt het al. We zijn nog niet onderweg en Dick rijdt zijn achterband lek in een afdaling. Snel repareren en weer door. Na een aantal kilometers heeft Dick weer een lekke achterband. Waarschijnlijk te weinig lucht in de band gehad en weer een stootlek gereden. Weer snel gemaakt en op weg naar checkpoint drie, over de vaste mountainbike route van Nijmegen. Niet al te moeilijk zou je denken totdat ik toch weer helemaal mis zit met de GPS. We dwalen door het bos en komen na wat zoeken toch weer op het juiste pad. Uiteindelijk komen net voor drie uur, als een van de laatste bij checkpoint drie aan. GPS en tracker inleveren bij de organisatie en even over drie uur vertrekken we met bijna driehonderd man “en groupe” door Nijmegen.

We rijden richting winkelstraat buigen af naar de Waalkade en via de Waalkade komen we bij het Keizer Karelplein aan. Daar gaan we rechts af de “Via Gladiola” op, oh nee dat is alleen tijdens de Nijmeegse Vierdaagse. Zo rijden we door totdat we Park Brakkenstein bereiken.

Daar breekt pas echt het hele feest los, we rijden onder de finish boog door en zien daar direct “Hero” Rik met Irene staan. We moeten door rijden, er is geen tijd om te zoenen en gedag te zeggen. Al die andere heroes willen ook onder het finish doek door fietsen. In één grote roes rij ik door de menigte heen. Links en rechts zie ik vrienden, familie en vrijwilligers staan die allemaal een high-five van ons willen hebben. Uiteindelijk na een halve ronde door het Park gefietst te hebben stokt de optocht en val ik familie en vrienden in de armen. Ik krijg van diverse mensen bloemen in de handen gedrukt en ontvang van iedereen felicitaties voor het bereiken van de finish. Het is echt een grote familie: deelnemers, organisatie, vrijwilligers, duchenne patiëntjes, familie, vrienden enz…!

Nadat we zijn bekomen van de eerste schrik. Worden alle deelnemers, door Gijs Bruinsma, naar het podium geroepen. Er volgen diverse plichtplegingen zoals: de wethouder van Nijmegen heet ons welkom, Gijs wordt in het zonnetje gezet voor zijn bewezen diensten. Nu is de tijd aangekomen om alle heroes op het podium te hebben. We worden toegesproken door Faridah Azimullah, voorzitter van EMO Foundation, zij geeft aan dat de heroes dit jaar een heldenprestatie hebben geleverd, en niet alleen op de mountainbike. Zij overhandigt de cheque van het ingezamelde geld aan Elisabeth Vroom, voorzitter van Duchenne Parents Project. Op het moment van de overhandiging van de cheque staat de teller op maar liefst 950.000, - euro. Maar het geld komt nog steeds binnen. ‘Er waren berichten van ongeveer zeven ton, maar we zitten bijna op een miljoen. Ongelooflijk’, aldus Elisabeth.

Alle deelnemers ontvangen een medaille. Verder ontvangen alle deelnemers uit handen van een Duchenne patientje een zelfgemaakt handwerk. Het geeft weer een afdruk van een hand met daaronder de naam van een Duchenne patientje. Verder zijn er kerstkaarten van Duchenne Parents Project en is er een zadeloverdek met symbool van Duchenne. We genieten nog wat na van al dit moois en maken nog een paar mooie foto’s samen met “Hero” Rik. We bedanken een ieder voor zijn aanwezigheid.

Zo wordt een mooie dag in stijl afgesloten. Dit hadden we begin januari in onze stoutste dromen niet kunnen bedenken. Wat een geweldig einde van een prachtige week. We willen iedereen, in het bijzonder “Hero” Rik, Hans en Irene, nogmaals hartelijk danken om ons op deze manier als echte heroes te ontvangen.

“No Guts No Glory”
Sander